36. Yisroel Shtern – From the Cycle: “Mothers” – I.  The  loveliest  flight  of  a  host  of  pigeons  II.  A  young   mother  sings III.   Second  mother  sings   IV.  Third  mother  sings  

ישׂראל שטערן — פֿונעם ציקל: "מאַמעס"— דער שענסטער פלי פון אַ מחנה פייגל; אַ יונגע מאַמע זינגט; צווייטע מאַמע זינגט; דריטע מאַמע זינגט

English follows Yiddish.

Der shenster fli    Yunge mame zingt  

Tsveyte mame zingt  Drite mame veynt

ישׂראל שטערן (1894— 1942)

איז געבױרן געװאָרן אין אָסטראָלענקע, פּױלן. ער האָט געלערנט אין חדר און אין די ישיבֿות פֿון לאָמזשע און סלאָבאָדקע, דערנאָך אין אַ װאַרשעװער מוסר־קיבוץ. ער איז געװען אַ מוסרניק אָבער אױך גאַנץ נאָענט צו די שיטות פֿון בראָסלעװער חסידות. אין 1919 האָט ער דעבוטירט מיט לידער אין װאָכנבלאַט דאָס פֿאָלק און האָט דערנאָך זיך באַטײליקט אין פֿאַרשײדענע װאַרשעװער ייִדישע אױסגאַבעס. ער האָט אױך געשריבן אַ סך עסײען און ליטעראַריש־קריטישע אַרטיקלען. מיט דער הילף פֿון מאַרק ראַקאָװסקי האָט ער איבערגעזעצט שעקספּירס שײַלאָק.

ער איז געװען אַן עלנטער מענטש װאָס האָט קײן מאָל ניט חתונה געהאַט און איז שטענדיק געװען זײער אָרעם. ער איז געװען אין װאַרשעװער געטאָ און איז אומגעקומען דאָרטן  אָדער אין טרעבלינקע. די װאָס זײַנען דאָרטן געװען דערציילן אַז ער האָט אין געטאָ אַ סך געשריבן אָבער ביז איצט האָט זיך גאָרניט אָפּגעפֿונען. פֿון אים איז געבליבן אײן בוך, אַרױס 13 יאָר נאָך זײַן טױט: ישׂראל שטערן: לידער און עסיען (צונױפֿגעשטעלט פֿון ה. לײװיק), 1955 אָבער מיט דעם איז ער אַרײַן אין דער יידיש־ליטעראַרישער אײביקײט. שלמה ביקל האָט געזאָגט װעגן אים, “אין שטערנס ליד פֿלאַקערן… דער באַגער צו גאָט־באַהעפֿטונג און די פּײַן פֿון סאָציאַלן אומרעכט”.

צו לײענען נאָך װעגן ישׂראל שטערן רעקאָמענדיר איך דאָס אױסגעצײכנטע ישׂראל־שטערן־װעבזײַטל:http://www.yisroelshtern.org

פֿונעם ציקל: “מאַמעס”

דער שענסטער פֿלי פֿון אַ מחנה טױבן

דער געמאָסטענער פֿלי פֿון אַ מחנה טױבן
איז נישט אַזױ האַרמאָניש און שײן,
איז נישט אַזױ נאָענט צום אױבן
װי דער בליק פֿון מאַמעס, װען זײ זיצן אַלײן

און קוקן דורכן פֿענצטער אין דער נאַכטיקער װײַט
און האָרכן איבער זיך אַ גערױש װי פֿון פֿליגל
און דערקענען די שטימען: אײנס לאַכט און אײנס שרײַט,
און אײנס װיל דװקא אַרױספֿאַלן פֿון װיגל.

אַזױ װייך דער דרױסן, און זײ קאָנען נישט פֿאַרשטײן
װי זײער הױזגעזינד איז זיך פֿונאַנדערגעפֿלױגן;
און כאָטש זײ זיצן אין דער נאַכט בײַם פֿענצטער אַלײן
װײנען און לאַכן די קינדער בײַ זײ אין די אױגן.

און זײ װײסן: גוט און גערעכט איז כּבֿיכול און גרױס,
ער איז די שיף אױף די װאָלקנס און דער דופֿט אין די גראָזן,
און די װאָס זענען פֿון זײערע לענדן אַרױס
זענען אױך זײַנע און ער װעט נישט פֿאַרלאָזן.

אין די אַלטע הערצער איז אַ גאָרטן פֿון גלױבן,
אַז זײערע טעכטער און זין װאַקסן ערגעץ אין גליק.
און דער שענסטער פֿלי פֿון אַ מחנה טױבן
איז נישט אַזױ האַרמאָניש װי זײער בליק.

אַ יונגע מאַמע זינגט

טיף אונטערן װיגעלע
בײַ חײמל צו פֿיסן
שטייט אַ גאָלדן ציגעלע,
פֿון װאַנען זאָלן מענטשן װיסן?

און אַז מען װײסט נישט איז דאָך גוט,
װעט מען נישט פֿאָרן האַנדלען,
דאָס באַהאַלטנסטע אין בלוט
און טײַערער פֿון מאַנדלען.

אונטער חיימלס װיגעלע
שטײט אַ גאָלדן קריגעלע,
קײנער װײסט גאָרנישט דערפֿון
אַז איך האָב אַ רײַכן זון.

און אַז מען װײסט נישט איז דאָך גוט,
יעדער אוצר איז געהײם.
װען אין הימל צעבליט זיך דער סוד פֿון בלוט
װיל די אָפֿענע זון שױן אונטערגײן.

צװײטע מאַמע זינגט

איז שװער. איז שפּעט. און אַלע שלאָפֿן.
אַ באַלױכטענער פֿענצטער לױפֿט נאָך דעם װינט.
דער װאָס האָט זי געליבט, איז אַנטלאָפֿן,
װי באַלױכטענער פֿענצטער לױפֿט נאָך דעם װינט.

ער איז הײס געװען, און זײַנע נעכט
האָבן זי שװאַרץ געמאַכט װי קױל.
װער איז שולדיק און װער איז גערעכט?
אַם שענסטן איז איר טעכטערלס מױל.

דאָס צימער דריקט אױף איר װי מעטאַל.
זײַן בילד קלינגט דאָ צװישן די װענט.
זײער חתונה האָט געהאַט אַן אָרעמען באַל,
אָבער די נאַכט האָט געהאַט װײך בלאָע הענט.

װי שטעכיק רעגנדיק דאָס לעבן צערינט.
שפּעט איז, שװער איז. און אַלע שלאָפֿן.
אַ באַלױכטן פֿענצטער לױפֿט נאָך דעם װינט.
נאָר איר טעכטערל האַלט ס’מײַלעכל אָפֿן.

דריטע מאַמע װײנט

דאָס רײַכע יאָר איז נאָך װײַט,
און מײַן זון איז איצט אַזױ קלײן.
ער ליגט נאָך דערװײַלע און שרײַט
און האָט נאָך נישט קײן צײן.

װײַט איז דאָס רײַכע יאָר,
און דורך אַלע טױערן
קריכן אױס פֿאַר הונגער די האָר.
און די שטערן טרױערן.

דאָס רײַכע יאָר איז נאָך װײַט,
נאָך איז ערד נישט מיט זומער באַפֿאַרבט,
װינטערדיק לאַנג שלאָפֿט די צײַט
און זעט אַ חלום: זי שטאַרבט.

און זעט פֿעלדער מיט קאָרן מיט רײַכן,
נאָר זי באַקומט נישט קײן ביס;
און זעט װײַטע געשפּיגלטע טײַכן,
נאָר זי פֿאַלט פֿון דאָרשט פֿון די פֿיס.

איז דאָס אַ חלום אַ בײזער,
און מײַן קינד איז איצט אַזױ קלײן.
װער זאָל זײַן דער דערלײזער?
מײַן קינד האָט נאָך נישט קײן צײן.

װײַט הענגט די קרױן פֿון דעם טאָג,
װען זײַן טאַט װעט זײַן בענטשונג דער מאַמען,
און די װעלט איז אַ שטײנערנער בלאָק
װאָס קרישלט זיך בײַ ברעגעס פֿון ימען.

איר גערעכטיקײט איז: רודערשפּור
װאָס װערט אין װאַסער פֿאַרלױרן,
און ווי זױמען אין שױס פֿון אַ הור
װעט איר גאװה גאָרנישט געבױרן.

װעלט קאָרטשעט זיך אין יולדת־װײ,
נאָר די קימפּעטאָרין װעט נישט דערפֿרײען.
די טעג פֿאַלן אַראָפּ װי שנײ
און באַגראָבן דעם מענטש אונטער שנײען.

דער װינטער ציט אױס זיך אַלץ מער,
און אַלץ שװערער קאָשמאַרנער דער שלאָף.
די קעלט שנײַדט זיך נענטער אַהער,
לאָמיך באַהיט און באַשיצט זײַן פֿון שטראָף.

מײַן קינדס אױגן! אַזױנע אױגן!
און ער שמעקט װי עפּל אין סאָד.
ער האָט נאָך קנאַפּ פֿון דער ערד געזױגן,
פֿון שטראָף באַשירעם מיך, גאָט!

איך װעל פֿעסט די פֿענצטער פֿאַרקלעפּן,
זאָל אין מײַן שטוב נישט אַרײַן קײן פֿאַרקילונג;
מײַן קינד טראָגט װאַרעמקײט, לעבן.
איך װעל זײַן די מוטער פֿון פֿרילינג.

מײַן זונס דריבנע גלידער,
װי קלײנע פֿײגל זינגען זײ,
זײַנע צײן רײמען זיך װי לידער
װען דיכטערהאַרץ לױפֿט דורך זײ.

װי דער פֿרידן אין אַ װוּנדער־פֿאַרנאַכט,
גאָלדיקט שטיל זיך זײַן האָר.
גאָטס האַנט איז שױן אױפֿגעמאַכט,
כאָטש װײַט איז צום רײַכן יאָר.

כאָטש דער הימל קוקט טונקל און שלעכט,
כאָטש מענטשן זענען שטיקער געװײן,
אָבער איך הער שױן דורך שטילקײט פֿון נעכט,
איך הער מײַן קינד װאַקסן די צײן.

ער װעט גרױס זײַן און שטאַרק זײַן און קלוג זײַן,
און װי אַ זונבלום אױפֿגײן מיט פֿרײד,
די פֿונקען פֿון זײַן אױג װעלן גענוג זײַן
צו פֿאַרװאַרפֿן אַ ליכטיקע קײט

אַרום די, װאָס שװײַגן און לײַדן דערשראָקן,
אָדער פֿאַרשעלטן דעם טאָג פֿון געבױרן,
אָדער װאַרפֿן, װי מיסט, זיך פֿון שטאָקן
אָדער האָבן אין בלענדשפּיל פֿאַרלױרן

די טריט פֿון דעם אײביקן װאַנדערער:
דאָס בלוט, װאָס גײט שטאָלץ אינעם לײַב,
און זײ לעקן די שפּיז, װאָס אַן אַנדערער
שטעכט אין זײ, זײער קינד, זײער װײַב.

מײַן קינד װעט שטאַרק זײַן און קלוג זײַן און טיף.
דער שענסטער שטערן איז געפֿאַלן אױף מײַן הױז.
כ’האָב נײַן חדשים געשריבן אַ בריװ,
איצט שיק איך אים אין דער װעלט אַרױס.

זאָלן אים לײענען אַלע װאָס פֿילן
טרערן אױף זײער געזיכט.
גאָט, גיב מײַן זון דעם װילן
פֿון אַ ריכטער בײַם לעצטן געריכט.
פֿאָרױס, נ’ 16, װאַרשע, דעם 8טן יולי 1938
    די גאָלדענע קײט, נ’ 128,   1990

FUNEM TSIKL “MAMES”

DER SHENSTER FLI FUN A MAKHNE TOYBN

Der gemostener fli fun a makhne toybn
Iz nisht azoy harmonish un sheyn,
Iz nisht azoy noent tsum oybn
Vi der blik fun mames, ven zey zitsn aleyn

Un kukn durkhn fentster in der nakhtiker vayt
Un horkhn iber zikh a geroysh vi fun fligl
Un derkenen di shtimen: eyns lakht un eyns shrayt,
Un eyns vil davke aroysfaln fun vigl.

Azoy vaykh der droysn, un zey konen nisht farshteyn
Vi zeyer hoyzgezind iz zikh funandergefloygn;
Un khotsh zey zitsn in der nakht bam fenster aleyn
Veynen un lakhn di kinder ba zey in di oygn.

Un zey veysn: gut un gerekht iz kivyokhl un groys,
Er iz di shif oyf di volkns un der duft in di groyzn,
Un di vos zenen fun zeyere lendn aroys
Zenen oykh zayne un er vet  nisht farlozn.

In di alte hertser iz a gortn fun gloybn,
Az zeyere tekhter  un zin vaksn ergets in glik.
Un der shenster fli fun a makhne toybn
Iz nisht azoy harmonish vi zeyer blik.

A YUNGE MAME ZINGT

Tif untern vigele
Ba Khayeml tsu fisn
Shteyt a goldn tsigele,
Fun vanen zoln mentshn visn?

Un az men veyst nisht iz dokh gut,
Vet men nisht forn handlen,
Dos bahaltnste in blut
Un tayerer fun mandlen.

Unter Khayim|ls vigele
Shteyt a goldn krigele,
Keyner veyst gornisht derfun
Az ikh hob a raykhn zun.

Un az men veyst nisht iz dokh gut,
Yeder oytser iz geheym.
Ven in himl tseblit zikh der sod fun blut
Vil di ofene zun shoyn untergeyn.

TSVEYTE MAME ZINGT

Iz shver. Iz shpet. Un ale shlofn.
A baloykhtener fentster loyft nokh dem vint.
Der vos hot zi gelibt, iz antlofn,
Vi baloykhtener fentster loyft nokh dem vint.

Er iz heys geven, un zayne nekht
Hobn zi shvarts gemakht vi koyl.
Ver iz shuldik un ver iz gerekht?
Am shenstn iz ir tekhterls moyl.

Dos tsimer drikt oyf ir vi metal.
Zayn bild klingt do tsvishn di vent.
Zeyer khasene hot gehat an oremen bal,
Ober di makht hot gehat veykh bloe hent.

Vi shtekhik regndik dos lebn tserint.
Shpet iz, shver iz. Un ale shlofn.
A baloykhtn fentster loyft nokh dem vint.
Nor ir tekhterl halt s’maylekhl ofn.

DRITE MAME VEYNT

Dos raykhe yor iz nokh vayt,
Un mayn zun iz itst azoy kleyn.
Er ligt nokh dervayle un shrayt
Un hot nokh nisht keyn tseyn.

Vayt iz dos raykhe yor,
Un durkh ale toyern
Krikhn oys far hunger di hor.
Un di shtern troyern.

Dos raykhe yor iz nokh vayt,
Nokh iz erd nisht mit zumer bafarbt,
Vinterdik lang shloft di tsayt
Un zet a kholem: zi shtarbt.

Un zet felder mit korn mit raykhn,
Nor zi bakumt nisht keyn bis;
Un zet vayte geshpiglte taykhn,
Nor zi falt fun dorsht fun di fis.

Iz dos a kholem a beyzer,
Un mayn kind iz itst azoy kleyn.
Ver zol zayn der derleyzer?
Mayn kind hot nokh nisht keyn tseyn.

Vayt hengt di kroyn fun dem tog,
Ven zayn tat vet zayn bentshung der mamen,
Un di velt iz a shteynerner blok
Vos krishlt zikh ba breges fun yamen.

Ir gerekhtikayt iz: rudershpur
Vos vert in vaser farloyrn,
Un di zoymen in shoys fun a hur
Vet ir gayve gornisht geboyrn.

Velt kortshet zikh in yoldes-vey,
Nor di kimpetorn vet nisht derfreyen.
Di teg faln arop vi shney
Un bagrobn dem mentsh unter shneyen.

Der vinter tsit oys zikh alts mer,
Un alts shverer koshmarner der shlof.
Di kelt shnaydt zikh nenter aher,
Lomikh bahit un bashitst zayn fun shtrof.

Mayn kinds oygn! azoyne oygn!
Un der shmekt vi epl in /sod.
Er hot nokh knap fun der erd gezoygn,
Fun shtrof bashirem mikh, got!

IKh vel fest di fentster farklepn,
Zol in mayn shtub nisht arayn keyn farkilung;
Mayn kind trogt varemkayt, lebn.
Ikh vel zayn di muter fun friling.

Mayn zuns dribne glider,
Vi kleyne feygl zingen zey,
Zayne tseyn reymen zikh vi lider
Ven dikhterharts loyft durkh zey.

Vi der fridn in a vunder-farnakht,
Goldikt shtil zikh zayn hor.
Gots hant iz shoyn oyfgemakht,
Khotsh vayt iz tsum raykhn yor.

Khotsh der himl kukt tunkl un shlekht,
Khotsh mentshn zenen shtiker geveyn,
Ober ikh her shoyn durkh shtilkayt fun nekht,
Ikh her mayn kind vaksn di tseyn.

Er vet groys zayn un shtark zayn un klug zayn,
Un vi a zunblum oyfgeyn mit freyd,
Di funken fun zayn oyg veln genug zayn
Tsu farvarfn a likhtike keyt

Arum di, vos shvaygn un laydn dershrokn,
Oder farsheltn dem tog fun geboyrn,
Oder varfn, vi mist, zikh fun shtokn
Oder hobn in blendshpil farloyrn

Di trit fun dem eybikn vanderer:
Dos blut, vos geyt shtolts inem layb,
Un zey lekn di shpiz, vos an anderer
Shtekht in zey, zeyer kind, zeyer vayb.

Mayn kind vet shtark zayn un klug zayn un tif.
Der shenster shtern iz gefaln oyf mayn hoyz.
Kh’hob nayn khadoshem geshribn a briv,
Itst shik ikh im in der velt aroys.

Zoln im leyenen ale vos filn
Trern oyf zeyer gezikht.
Got, gib mayn zun dem viln
Fun a rikhter bam letstn gerikht.
Foroys, N’ 16, Varshe, dem 8tn Yuli 1938
Di Goldene Keyt, N’ 128, 1990

For a much more complete biography and to read more by and about Yisroel Shtern I would like to direct you to the wonderful Yisroel Shtern website  established by Andrew Firestone of Melbourne, Australia: http://www.yisroelshtern.org

Yisroel Shtern (1894 – 1942)
was born in Ostrolenke, Poland. He studied in kheyder and in yeshivas in Lomzhe and Slobodke, and then in a Warsaw musar-collective. He was a student of musar (Jewish religious philosophy of moral edification more prevalent in Lithuanian yeshivas) as well as very drawn to the world of  Braslaver hasidism. In 1919 he made his debut with poems in the weekly periodical Dos folk  and continued to publish in various Yiddish publications in Warsaw. He also wrote many essays and literary critical articles. With the help of Mark Rakowski he translated Shakespeare’s Merchant of Venice for the Warsaw Yiddish youth  theater in 1929.
He was a lonely man who never married and was always very poor. He was in the Warsaw Ghetto and perished either there or in Treblinka. Those who knew him there say he wrote a great deal in the ghetto but thus far nothing has been found. One volume, Yisroel Shtern: Lider un Esayen (Yisroel Shtern: Poems and Essays; 1955), edited by the great Yiddish writer H. Leyvik,  was published posthumously.  Of him the literary critic Shloyme Bikl said, “In Shtern’s poetry…. there blazes the desire to unite with God and the pain of social injustice.”

MOTHERS
By  Yisroel  Shtern

I.  The  loveliest  flight  of  a  host  of  pigeons 

The  measured  flight  of  a  host  of  pigeons
is  not  as  serene  nor  as  lovely
nor  as  near  to  the  Above
as  the  gaze  of  mothers,  when  they  sit  alone

to  look  out  the  window  deep  into  the  night
hear  rustling  above  like  the  sound  of  wings
and  recognise  the  voices:  one  laughing  one  yelling
and  one  set  on  falling  from  its  cradle.

The  weather  is  so  mild.  They  can’t  understand
how  their  brood  has  flown  apart;
and  though  at  night  they  sit  alone  at  the  window
their  eyes  still  see  the  children  laugh  and  cry.

They  know  how  good  great  and  just  is  the  Name
He  is  the  ship  above  the  clouds,  the  grasses’  fragrance,
and  those  who  came  from  their  loins
are  His  as  well,  He  won’t  abandon  them.

Within  their  old  hearts  is  a  garden  of  faith,
that  somewhere  their  children  flourish  in  joy
and  the  loveliest  flight  of  a  host  of  pigeons
Is  not  as  serene  as  their  gaze.

II.  A  young   mother  sings

Tucked  away  beneath  his  cot
close  to  Chaim’s  feet,
a  golden  kid  is  standing  –
but  how  could  anyone  know?

And  not  to  know  is  very  good
then  you  won’t  go  off  trading
what’s  deepest  hidden  is  blood
more  precious  far  than  almonds.

Under  little  Chaim’s  cot
stands  a  little  golden  jug,
no  one  at  all  can  know
I  have  a  rich  son.

For  not  to  know  is  best,
every  treasure  is  in  secret.
When  the  secret  of  blood  blossoms  in  the  sky
the  bright  sun  itself  wants  to  go  down.

III.   Second  mother  sings

It’s  hard.  It’s  late.  All  are  asleep.
A  lit‐up  window  chases  the  wind.
He  who  loved  her  has  run  away
like  the  lit‐up  window  that  chases  the  wind.

He  was  hot‐blooded,  and  his  nights
turned  her  black  as  coal.
Who  is  at  fault  and  who  is  right?
Loveliest  is  her  little  girl’s  mouth.

The  room  presses  down  on  her  like  lead.
His  image  echoes  from  these  walls.
Humble  was  their  wedding  party
yet  that  night  had  blue  and  tender  hands.

Painful  and  trashy,  life  dribbles  away.
It’s  late.  It’s  hard.  And  all  are  asleep.
A  lit‐up  window  chases  the  wind,
but  her  daughter  keeps  her  little  mouth  open.

IV.  Third  mother  sings

The  year  of  plenty  is  still  far  off
and  my  son  is  still  so  small.
Now  he  lies  there  yelling
without  a  single  tooth  yet.

Far  off  is  the  year  of  plenty
while  through  all  the  gates
hunger  makes  hair  fall  out
so  that  the  stars  mourn.

The  year  of  plenty  is  still  far  off
Earth  hasn’t  yet  put  on  summer  colours
Time  has  a  long  winter  sleep,
sees  in  a  dream  that  she  dies:

a  vision  of  fields  of  abundant  rye
yet  not  one  bite  for  her;
a  vision  of  distant  reflecting  streams
while  she  drops  to  the  ground  from  thirst.

Such  a  nasty  dream
and  my  son  is  still  so  small.
Who  will  the  rescuer  be?
My  child  has  no  teeth  yet.

The  day  of  honour  is  still  far  off
when  his  mother  will  be  blessed  for  his  acts…
the  world  is  a  block  of  stone
that  crumbles  by  the  shore  of  seas  –

its  righteousness  but  a  rudder’s  trail
that  vanishes  in  the  water,
and  like  semen  in  the  lap  of  a  whore
its  pride  will  give  birth  to  nothing.

In  birth  pains  the  world  writhes
but  no  relief  will  they  bring.
The  days  fall  away  like  snow
and  bury  us  under  snowfalls.

More  and  more  the  winter  drags  out
with  sleep  ever  nightmarish  harder.
Ever  closer  cuts  the  cold  –
shelter,  protect  us  from  chastisement.

My  child’s  eyes!  Such  eyes!
And  he  smells  like  an  apple‐orchard.
He  has  sucked  so  little  yet  from  the  earth,
protect  me  from  punishment,  God!

I  shall  seal  the  windows  tight
let  no  chill  into  my  home.
My  child  bears  warmth  and  life
I  shall  be  mother  of  spring.

My  little  boy’s  delicate  limbs
sing  like  little  birds.
His  teeth  rhyme  like  songs
when  a  poet’s  heart  flows  through  them.

Like  the  joy  of  a  wondrous  twilight
is  his  quiet  golden  hair.
God  has  opened  up  his  hand
though  it’s  still  far  to  the  year  of  plenty.

Though  the  sky  looks  dark  and  ugly
and  people  are  hunks  of  tears,
yet  through  the  stillness  of  night
I  can  hear  my  child’s  teeth  growing.

He  will  be  big  and  strong  and  clever
and  will  bloom  with  joy  like  a  sunflower.
Just  the  sparks  from  his  eyes
will  fling  out  a  brilliant  chain.

Around  those  who  are  silent  and  suffer  in  fear
or  curse  the  day  they  were  born,
or  throw  themselves  from  buildings,  like  garbage
or  who,  through  gambling,  have  lost

the  steps  of  the  eternal  wanderer.
the  blood  that  flows  proud  in  the  body  –
and  who  lick  the  spear  that  another
has  plunged  into  them,  their  child,  their  wife:

my  child  will  be  strong,  wise  and  deep.
Upon  my  mind  landed  the  loveliest  star,
for  nine  months  I  wrote  a  letter
now  I  send  it  out  to  the  world.

Let  all  read  it  who  feel
walls  before  their  faces.
God,  give  my  son  the  strength  of  will
of  a  judge  at  the  last  judgement.
Translated  by  Floris  Kalman

One thought on “36. Yisroel Shtern – From the Cycle: “Mothers” – I.  The  loveliest  flight  of  a  host  of  pigeons  II.  A  young   mother  sings III.   Second  mother  sings   IV.  Third  mother  sings  

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>